یادگار سبز سالهای بهارافشان

                           تیک تیک لحظه های دور از تو ....

عبور غریبانه ترین چکاوک های عاشق ....... مسافر !

                        انتقام غریبی است رفتن !!!

 

معبودم .....

سکوتم را از صدای تنهاییم بدان .....

 نمیخوانم و نمیگویم چون درونم هیچ بوده و تو آمدی و برایم قصه هایی از عشق سراییدی و به من قصه ی باران آموختی .....

میدانی قصه ی باران قصه ی شستن غم هاست

و درون انسانها پر از غم و تنهاییست و نگاهم به باران تو افتاد و ناگهان تمام تنهاییم را فراموش کردم و به تو داشتن تو میبالم !

 تنهاتر از یک برگ با باد شادیها محجورم در آبهای سرور آور تابستان آرام میرانم ..............

 

 

از دوست داشتن

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

سفری غریب داشتم توی چشمای قشنگت

سفری که بر نگشتم غرق شدم توی نگاهت

 دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود

چشم تو مثل یه سایه همجا همسفرم بود

من همون لحظه اول آخر راهو میدیدم

تپش عشق و تو رگهام عاشقانه می چشیدم .

توى اين دنيا
خوبى و بدى ميمونه يادگار
زندگى براى ما يه خاطره است  از تمام قصه هاى روزگار
كاشكى از دنيا و اين خاطره ها ، سهم ما تموم خوبياش بشه ... !
 بهتره به قلبامون دروغ نگيم  
زندگى هر طور كه باشه ميگذره
من و تو مسافريم تو اين روزا
مثل خورشيد تو نگاه پنجره ...  

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

با باد خواهم گفت
حکایت نامهربانیت را تا از هر کویی که میگذرد
آنرا بخواند تا شاید روزی از سر کوی تو نیزبگذرد
و در گوشت بخواند  قصه ای را که   برایت اشناست
به یاد خواهی اورد مرا نگاه یخ زده ام را
و روزی را که دنیا را برسرم خراب کردی
به یاد خواهی اورد...
به یاد قصه ای خواهی افتاد
که نامهربانی تو و سکوت من اخرین برگشت بود
به یاد خواهی اورد
کسی را که همه دنیای تو بود
قسمهایی که خوردی
عهد هایی که بستی
و قلبی را که شکستی
همه را به یاد خواهی
اورد...
با باد خواهم گفت حکایت
نامهربانیت را...

چشم چشم ، دو ابرو ، نگاه من به هر سو

پس چرا نیستی پیشم ؟ نگاه خیس تو کو؟

گوش گوش ، دو تا گوش ، دو دست باز یه آغوش

بیا بگیر قلبمو،  یادم تو را فراموش .... !

چوب چوب ، یه گردن . جایی نری تو بی من

دق می کنم می میرم اگه دور بشی از من

دست دست دو تا پا یاد تو مونده اینجا

یادت می یاد که گفتی بی تو نمیرم هیچ جا

من من یه عاشق همون مجنون سابق

شاید آن روز که سهراب نوشت :

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت :

هر گلی  باشی چه شقایق چه گل پیچک و چه یاس

زندگی اجبارست

نازنينم! باز عطر ياد تو،در خاطره ي اتاقم پيچيد! باز مهرباني چشمهايت، پنجره ي خيالم را ستاره باران کرد! باز گرمي دستانت، روحم را تا دورترين،لمس يادها برد! نازنينم! به شب و روز قسم! به تلؤلؤ امواج قسم! به برگ برگ شاخه هاي درختان قسم! به بي قراري بادهاي سرگردان قسم! به آواز قمري هاي حياتم قسم! نـــمي توانم پلکهايم را به روي خيال تو ببندم! نــــمي توانم! نــمي توانم عطر ياد تو را،از چارفصل دلم پاک کنم! نـمي توانم!باورکن

نمي توانم .

عشق يعني مستي وديوانگي

 عشق يعني در جهان بيگانگي

عشق يعني شب نخفتن تاسحر

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

 عشق يعني سر به دار اويختن

 عشق يعني اشک حسرت ريختن

 عشق يعني در جهان رسوا شدن

 عشق يعني مست و بي پروا شدن

عشق يعني سوختن يا ساختن

عشق يعني زندگي را باختن

 عشق يعني انتظار و انتظار

 عشق يعني هر چه بيني عکس يار

 عشق يعني ديده بردر دوختن

                          عشق يعني در فراقش سوختن

کنار اشیان تو اشیانه میکنم                   

                                             فضای اشیانه را پر از ترانه میکنم

کسی سوال میکند برای چه زنده ای ؟   

                                           " و من برای زندگی تو را بهانه میکنم "   

عشق ورزیدن

عشق ورزیدن

عشق ورزیدن ضمانت تنهایی نیست

                                     نیست

                                     نیست  .

چه زیباست بخاطر تو زیستن

وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛

وچه تلخ وغم انگیز است، دور از توبودن، برای تو گریستن؛

و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ ایکاش می دانستی بدون تو،

مرگ گواراترین زندگیست؛ بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت،

زندگی چه تلخ وناشکیباست. ایکاش می دانستی مرز خواستن کجاست،

وایکاش میدیدی قلبی راکه فقط؛

برای تو می تپد

می نويسم « د ی  د  ا  ر »

تو اگر با من و دلتنگ منی

يک به يک فاصله ها را بردار ...

دوري را دوست دارم هر چند که دلتنگ و غريب مي‌شوم اما وقتي دوباره با يک بغل مهرباني در مي‌گشايي و صدايم مي‌کني، دلم مثل يک کهکشان وسيع مي‌شود.
شب را بخاطر تو دوست دارم که تا تولد سپيده صبح، دلواپس نيامدنت باشم. کسي که عاشق باشد مي‌داند که تمام طعم عشق به دلشوره‌هاي شبانه است ...

گفتی که به احترام دل باران باش ، باران شدم و به روی گل باریدم

گفتی که ببوس روی نیلوفر را ، از عشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی که برای باغ دل پیچک باش ، بر یاسمن نگاه تو پیچیدم

گفتی که برای لحظه ای دریا باش ، دریا شدم و تو را به ساحل دیدم

گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش ، مجنون شدم و زدوریت نالیدم

گفتی که بیا و از وفایت بگذر ، از لهجه ی بی وفائیت رنجیدم

 گفتم که بهانه ات برایم کافیست ، معنای لطیف عشق را فهمیدم

داستانی ديگر

يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسري داشت كه عاشقه اون بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمام و داشتم و بينا بودم هميشه با اون مي موندم يه روز يكي پيدا شد كه به اون دختر چشماشو هدیه بده. وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو نمي خوام برو. پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت :مراقب چشماي من باش